De Nederlandse middenstand luidt de noodklok. Omdat steeds meer Nederlandse consumenten naar België of Duitsland rijden om daar hun wekelijkse boodschappen te doen en te tanken, staat de leefbaarheid van de grensregio’s onder druk, zo laten 14 organisaties voor het Nederlandse midden- en kleinbedrijf weten. Ze vrezen voor het verlies van banen, het sluiten van winkels en een verschaling van de voorzieningen.
Jaarlijks brengt uitzendorganisatie Randstad de Workmonitor uit. Die van 2026 laat zien dat werkgevers heel anders tegen de (arbeids)markt aankijken dan hun werknemers. Waar 96 procent van de werkgevers uitgaan van zakelijke groei in 2026, gelooft slechts 47 procent van de werknemers daarin.
Nederland kent bijna 8,5 miljoen personen die een betaalde baan hebben. 2% van hen - zo’n 175.000 - had aan het einde van de maand, na het betalen van de vaste lasten, niet genoeg over om eten en kleding te kopen en sociaal actief te zijn. Dat blijkt uit de CBS-publicatie Leven in Armoede. Ondanks het lichtpuntje dat het percentage dalende is - in 2018 was het 3,1% - is de vraag hoe het aantal arme verder verlaagd kan worden.
Uit een analyse van de Enquête Beroepsbevolking (EBB) van het CBS blijkt dat in Nederland het percentage mensen dat buiten kantooruren werk verricht, langzaam afneemt. Was het in 2021 nog 25 procent van de beroepsbevolking, volgens de nieuwste cijfers daalde dat in 2024 naar 23 procent. Dat zijn 2,3 miljoen mensen die bijna altijd of altijd in de avond, nacht, of in het weekend aan het werk zijn. Onder hen heel veel keukenhulpen.
Heel vaak komt het niet meer voor, maar gebeuren doet het nog wel zo nu en dan: hevige sneeuwval en pittige vorst. De afgelopen weken bijvoorbeeld. Die drukt dan een stempel op nagenoeg alle activiteiten in onze maatschappij. Treinen rijden niet of op een winterschema, auto’s schuiven letterlijk of figuurlijk in nog langere files richting werklocaties. Maar wie draait daar financieel voor op? Is dat een geval ‘pech werkgever’? Of moet de werknemer gewoon eerder vertrekken om wel op tijd aan zijn bureau te kunnen zitten?
Het afgelopen jaar stegen de lonen in de cao’s met gemiddeld 5%. Die stijging is minder sterk dan in 2023 (6,1%) en in 2024 (6,5%), maar staat wel in de top 3 van de afgelopen decennia, zo meldde het CBS. We moeten teruggaan naar 1982 om een sterkere loonstijging te kunnen terugvinden. Die bedroeg toen 6,6%. Netto bleef er ook meer over voor de Nederlandse werknemer, want gecorrigeerd voor een inflatie van 3,4% voor heel 2025, viel er 1,6% meer te besteden.
De Afdeling advisering van de Raad van State (RvS) heeft eerder deze maand een negatief advies gegeven over het Wetsvoorstel basisverzekering arbeidsongeschiktheid zelfstandigen, afgekort BAZ genoemd. De voorgestelde verzekering maakt het stelsel van de sociale zekerheid juist complexer in plaats van eenvoudiger, liet de RvS weten. De invoering zou er ook voor zorgen dat de werkdruk bij het UWV en de Belastingdienst nog verder stijgt.
Veel organisaties gaan er nog altijd vanuit dat ambitieuze targets stellen de beste manier is om medewerkers tot topprestaties te brengen. Maar achter die overtuiging gaat een onderstroom schuil die werkgevers steeds vaker herkennen bij hun medewerkers: het stille gevecht, het opdrogen van creativiteit en het functioneren zonder werkelijk vanuit kracht te werken. In die onderstroom zat Lou Geujen uit Swalmen. Een verhaal dat begint met verdrinken en eindigt met thuiskomen.
Meer werknemers in Limburg zoeken nieuw perspectief na reorganisaties
Dertien jaar werkte hij 40 uur per week via uitzendbureaus in de margarinefabriek van Upfield in Rotterdam. Hij begon in 2009. Toen in 2022 de productieafdeling waar hij werkte, gesloten werd, stond hij als 62-jarige op straat. Voor zijn collega’s wel een sociaal plan, voor hem niet. Hij zette daarop juridische stappen, maar kreeg zowel bij kantonrechter als gerechtshof geen gelijk. Bij de Hoge Raad echter wel.
